بهعنوان دستگاههای{0} جلویی برای کسب اطلاعات، حسگرها وظیفه اصلی تبدیل مقادیر مختلف فیزیکی، شیمیایی یا بیولوژیکی را به سیگنالهای الکتریکی قابل اندازهگیری بر عهده دارند. آنها اجزای اساسی برای اتوماسیون و هوشمندی در صنعت مدرن، انرژی، حمل و نقل، پزشکی و نظارت بر محیط زیست هستند. عملکرد آنها مستقیماً دقت و سرعت پاسخ سیستم کنترل عقب{3}}را در درک شرایط محیطی تعیین میکند، بنابراین جایگاهی غیرقابل جایگزین در کاربردهای تکنولوژیکی دارد.
از دیدگاه اصولی، حسگرها را میتوان بر اساس مکانیسمهای عمل کمیت فیزیکی به انواع مختلف طبقهبندی کرد. انواع متداول عبارتند از دما، فشار، جابجایی، سرعت، شتاب، سرعت جریان، رطوبت، شدت نور، غلظت گاز و حسگرهای میدان مغناطیسی. حسگرهای مختلف تغییرات جسم اندازه گیری شده را از طریق عناصر حساس دریافت می کنند و اطلاعات خام را با استفاده از اثرات ترموالکتریک، پیزورزیستیو، فوتوالکتریک، مغناطیسی، خازنی یا الکتروشیمیایی به ولتاژ، جریان، فرکانس یا خروجی رمزگذاری شده دیجیتال تبدیل می کنند. این فرآیند تبدیل به حساسیت بالا برای اطمینان از گرفتن سیگنال های ضعیف و خطی بودن و پایداری خوب برای حفظ قابلیت اطمینان اندازه گیری در طول عملیات طولانی مدت نیاز دارد.
در تکامل تکنولوژیکی، بهبود عملکرد حسگرها عمدتاً در سه جنبه منعکس میشود: کوچکسازی، یکپارچهسازی و هوشمندی. استفاده از فناوری سیستمهای میکروالکترومکانیکی (MEMS) امکان تحقق ساختارهای حسگر حجیم قبلی را در مقیاس میلیمتری یا حتی میکرومتری فراهم کرده است و مصرف انرژی و هزینه را کاهش میدهد و در عین حال تعبیه در دستگاههای قابل حمل یا فضاهای محدود را تسهیل میکند. راهحلهای ادغام چند حسگر میتوانند توابع تشخیص پارامترهای مختلف را روی یک تراشه متمرکز کنند، سازگاری دادهها را بهبود بخشند و تداخل سیمکشی خارجی را از طریق پردازش سیگنال روی تراشه کاهش دهند. حسگرهای هوشمند، با ریزپردازندههای تعبیهشده و ماژولهای ارتباطی خود، دارای قابلیتهای کالیبراسیون، تشخیص خود و پیشپردازش دادهها هستند و میتوانند مستقیماً اطلاعات استاندارد شده فیلتر شده یا جبرانشده را به سیستم میزبان خروجی دهند که یکپارچهسازی سیستم را به طور قابل توجهی ساده میکند.
سازگاری محیطی یک شاخص مهم از کاربردی بودن مهندسی حسگر است. برای سناریوهای کاربردی مختلف، سنسورها باید عملکرد پایدار خود را تحت شرایط محدوده دمایی وسیع، ارتعاش قوی، رطوبت بالا، تداخل الکترومغناطیسی قوی، یا رسانه های خورنده حفظ کنند. بنابراین، انتخاب مواد محفظه، فرآیندهای بستهبندی و طرحهای جداسازی سیگنال همگی به بهینهسازی تخصصی نیاز دارند، مانند استفاده از محفظههای فولادی ضد زنگ یا سرامیکی، پر کردن با گازهای خنثی، یا رزین گلدان برای بهبود سطوح حفاظتی و قابلیت اطمینان طولانیمدت-.
با توسعه اینترنت صنعتی و اینترنت اشیا، نقش حسگرها از جمعآوری دادههای ساده به مرحله پیش{0}}پردازش برای درک سیستم و تصمیمگیری{1}} گسترش یافته است. کاربرد گسترده آن در مکان یابی خطای شبکه هوشمند، نظارت بر محیط زیست و هشدار اولیه، کنترل هوشمند فرآیند تولید و ساخت و ساز شهر هوشمند به طور مداوم زمینه های مختلف را به سمت درک زمان واقعی، کنترل دقیق و همکاری کارآمد سوق می دهد. قابل پیشبینی است که با ادغام مواد جدید، فرآیندهای جدید و الگوریتمهای هوش مصنوعی، بعد ادراک و سطح هوش حسگر همچنان به جهش رو به جلو ادامه میدهد و به سنگ بنای مهمی برای ساخت یک جامعه دیجیتال تبدیل میشود.